Kötülük mekanizması sadece saf bir olgu değil, bir ruh şeklidir; bir beden bulduğunda dünya karanlığa bürünür. Karanlık, dipsiz bir kuyudur. O kuyuya düşen akıl, kalbi de soğutur; içindeki sessiz, soğuk..
Kötülük mekanizması sadece saf bir olgu değil, bir ruh şeklidir; bir beden bulduğunda dünya karanlığa bürünür.
Karanlık, dipsiz bir kuyudur. O kuyuya düşen akıl, kalbi de soğutur; içindeki sessiz, soğuk ve hissiz bir döngüye çeker.
Ama her karanlığın içinde bir ışığın izi saklıdır; her ışık da kendi gölgesini taşır.
İyilik ve kötülük birbirinden ayrı iki kutup değil, birbirine değerek dönen iki çemberdir.
İnsan, o çemberlerin tam kesişiminde yaşar ne tamamen karanlıktır, ne bütünüyle aydınlık.
Bilge adam dedi ki:
“Karanlıktan korkma, o senin kendi sesindir.
Yalnızca ışığın yankısını dinlemeyi unutma.”
Karanlık, yalnızca yokluğun değil, varlığın en saf biçimidir.
Işık, kendini göstermek için karanlığa ihtiyaç duyar; tıpkı insanın kendi ruhunu tanımak için düşüşe ihtiyaç duyması gibi.
Karanlık, unutuş değil, hatırlayıştır.
O, insanın kendi derinliğine açılan kapıdır korkuların, arzuların ve pişmanlıkların sessiz arşivi.
Her insan, kendi karanlığının taşır; her susuş, o görünmez kitaba bir cümle ekler.
Ve insan, karanlığını yazabildiği ölçüde aydınlanır.
Bilge adam dedi ki:
“Kendi gölgende kaybolmadıkça, ışığın neye yaradığını bilemezsin.”
Ama karanlıkla birlikte doğan bir başka şey vardır: direnç.
Dünyada iyilikle kötülüğün savaşı dünya var olduğundan beri sürüyor.
Ve hâlâ sürüyor, çünkü dünya, iyi insanların hürmeti adına dönüyor.
Bir kalpte filizlenen iyilik, başka bir kalpte yankı bulur.
İyilik, sevgide bulaşıcıdır; yeter ki bir kalpte yer edinsin.
Karanlığı tamamen silemez belki, ama onun yönünü değiştirir.
Çünkü kötülük hükmedebilir; ama iyilik kök salar.
Ve kök salan hiçbir şey kolay kolay ölmez.
Bilge adam dedi ki:
“İyilik, toprağa düşen sessiz bir tohumdur.
Karanlık onu gömer sanır, oysa o filizlenmeyi seçer.”
İyilik ve kötülük, insan ruhunun iki nefesidir.
Biri içe akar, diğeri dışa.
Ruhun içinde doğan bu iki akıntı bir beden arar; çünkü hiçbir düşünce, bedensiz yaşayamaz.
Kötülük, önce niyetle başlar, bir düşünce gibi doğar, bir eylemle vücut bulur.
İyilikse, bir dokunuşta, bir tebessümde, bir sessizlikte kendini gösterir.
Her ikisi de kalpte başlar, bedende yankılanır.
Beden, ruhun aynası değil, taşıyıcısıdır.
Ruhun yönü değiştiğinde, bakış değişir; kalp ağırlaştığında, omuz çöker.
İyilik bedende ısıdır, kötülük soğukluk.
İyilik insanı yaşatır, kötülük insandan hayat çeker.
Ama ikisi de insanın özüne aittir, çünkü insan, kendi ışığını taşıyan bir karanlıktır.
Bilge adam dedi ki:
“Ruhun yönünü bilmeyen, bedeniyle savrulur.
Kalbini sıkı tut, çünkü o ruhun pusulasıdır.”
Bazen iyilik konuşmaz.
Karanlık gürültülüdür, iyilik sessiz.
Bir gülümsemede, bir vazgeçişte, bir affedişte saklıdır iyilik.
Karanlık hükmetmek ister; ışık ise paylaşarak çoğalır.
İyilik, bir bedenin sınırını aşar; bir kalpten diğerine, bir nefesten sonsuza akar.
Ve belki de ışığın en saf hâli, sessiz kalabilme gücüdür, kötülüğün gürültüsü karşısında bile sükuneti korumak.
Bilge adam dedi ki:
”Söz bazen karanlığı büyütür.
Işığı taşıyan, çoğu kez susmayı bilen dildir.”
İyilikle kötülük, ışıkla karanlık, sevgiyle nefret, hepsi aynı döngünün farklı anlarıdır.
İnsan, bu çemberin içinde yürürken hem yaratır hem yıkılır; hem düşer hem ayağa kalkar.
Karanlığı bilmeyen, ışığın değerini anlayamaz.
Ve ışığı tanımayan, karanlığın ne kadar derin olduğunu hissedemez.
Ruh bu iki uç arasında salınırken olgunlaşır; beden ise bu salınımın izlerini taşır.
Belki de insanın varoluşu tam olarak budur:
Bilge adam son kez dedi ki:
“Ruhun ile kalbini sıkı tut.
Çünkü biri çözülürse, diğerleri dağılır.
Ve dağılmış bir ruh, ne iyiliği taşıyabilir, ne karanlığı yenebilir.”
